27 - به ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) گفتم : با يك نفر ملاقات مىكنم و سخن خود را با او در ميان مىگذارم ، هنوز سخنم را تا پايان نگفته‌ام كه مطلب را تا به آخر درك مىكند . با يك نفر ديگر ملاقات مىكنم و سخن خود را در ميان مىگذارم ، موقعى كه سخنم پايان گرفت ، منظور مرا دريافت مىكند و كلمه به كلمه بازگو مىكند . با آن نفر ديگر ملاقات مىكنم و سخن خود را در ميان مىگذارم ، درست درك نمىكند و مىگويد : سخنت را اعاده كن تا ببينم چه مىگوئى . ابو عبد اللَّه صادق به من گفت : آيا ندانسته‌اى كه چرا چنين است ؟ گفتم : نه . گفت : آن نفر اول كه با شروع سخن تا آخر مطلب را درك مىكند ، دستگاه انديشه‌اش با نطفهء او در صلب پدر پيوند خورده و مانند اجزاء آب و آرد در هم نفوذ كرده‌اند . نفر دوم كه سخن را تا به آخر مىشنود و بعد از پايان سخن مىتواند منظور تو را دريابد و بازگو نمايد ، دستگاه انديشه‌اش با نطفهء او در شكم مادر تركيب شده است . و آن نفر سوم كه مىگويد : سخنت را اعاده كن تا بفهمم ، دستگاه انديشه‌اش بعد از ولادت با وجود او تركيب شده و پيوند خورده است .